0
Cytat
Telewizyjna inscenizacja klasycznej już pozycji polskiej dramaturgii współczesnej. "Rozmowy przy wycinaniu lasu" miały swą prapremierę w 1975 r. w Teatrze Kwadrat, w reżyserii Edwarda Dziewońskiego. W 1984 r. na tejże scenie sztukę wystawił sam Stanisław Tym. Po kilkunastu latach dramatopisarz i satyryk, związany u progu kariery z STS-em, reżyser, scenarzysta, aktor teatralny i filmowy, pamiętny m.in. z "Rejsu" Piwowskiego i "Misia" Barei - powrócił do tekstu, który poprzedza szczególna dedykacja: "Wszystkim karpiom w Polsce poświęcam - autor".
Opowieść o drwalach, wiodących żywot na leśnej polanie, daje kwintesencję zarówno tej rzeczywistości, w której sztuka powstała, jak i odnosi się do dnia dzisiejszego. Rozmowy o rybach, o tym i owym wypełniają czas drwalom, których głównym zajęciem jest czekanie. Codziennie czekają, aż przyjedzie Siekierowy i rozda im narzędzia pracy, by po zakończonej dniówce znów je zebrać. Domorosły filozof Macuga, naiwny Dunlop i lizus Zyzol chętnie słuchają różnych krwawych opowieści albo bajek o królewnach przecudnej urody i kapiących złotem pałacach. Bajki ładnie opowiada pan Siekierowy, a najładniej - pan Gajowy, tak że można słuchać na okrągło. Pan Siekierowy właśnie przyjeżdża ze sprzętem i poufną informacją - będzie się wycinać las. Potem posadzi się kapustę, żeby przyciągnąć zające. Jak przywiążą się do tych okolic, a kapusta się skończy, przyjdą do sadu obgryzać drzewa. Sady zmarnieją - i o to głównie chodzi. Bo drzewa przynoszą same straty - przepisy nakazują tępić szkodniki, a trucizna jest droga, jesienią trzeba owoce zebrać, pomyśleć o transporcie, a to też kosztuje. Rozważania o kłopotach gospodarzy przerywa pojawienie się wniebowziętego Dunlopa, który zobaczył w lesie anioła - calutki jak ze światła był, ni to szedł, ni to płynął... Wkrótce wyjaśnia się, że nieziemskiej urody istota jest kobietą z krwi i kości. Artystka Ethalia i towarzyszący jej w podróży dziennikarz Alex Jung zabłądzili w leśnej gęstwinie. Przejęty niespodziewaną wizytą tak niezwykłych gości Gajowy zapewnia, że służby leśne robią co mogą, wycinają las, ale inni wciąż go sadzą. Nagania swoich ludzi do roboty, choćby dla pucu. Pod ciosami siekier pada wielki dąb, ten co go jeszcze król sadził. Pod nim leży przygnieciony Dunlop, a reszta? Oczytany Bimber opowiada - reszta jest milczeniem. I śmiechem, przewrotnym i gorzkim.
Opowieść o drwalach, wiodących żywot na leśnej polanie, daje kwintesencję zarówno tej rzeczywistości, w której sztuka powstała, jak i odnosi się do dnia dzisiejszego. Rozmowy o rybach, o tym i owym wypełniają czas drwalom, których głównym zajęciem jest czekanie. Codziennie czekają, aż przyjedzie Siekierowy i rozda im narzędzia pracy, by po zakończonej dniówce znów je zebrać. Domorosły filozof Macuga, naiwny Dunlop i lizus Zyzol chętnie słuchają różnych krwawych opowieści albo bajek o królewnach przecudnej urody i kapiących złotem pałacach. Bajki ładnie opowiada pan Siekierowy, a najładniej - pan Gajowy, tak że można słuchać na okrągło. Pan Siekierowy właśnie przyjeżdża ze sprzętem i poufną informacją - będzie się wycinać las. Potem posadzi się kapustę, żeby przyciągnąć zające. Jak przywiążą się do tych okolic, a kapusta się skończy, przyjdą do sadu obgryzać drzewa. Sady zmarnieją - i o to głównie chodzi. Bo drzewa przynoszą same straty - przepisy nakazują tępić szkodniki, a trucizna jest droga, jesienią trzeba owoce zebrać, pomyśleć o transporcie, a to też kosztuje. Rozważania o kłopotach gospodarzy przerywa pojawienie się wniebowziętego Dunlopa, który zobaczył w lesie anioła - calutki jak ze światła był, ni to szedł, ni to płynął... Wkrótce wyjaśnia się, że nieziemskiej urody istota jest kobietą z krwi i kości. Artystka Ethalia i towarzyszący jej w podróży dziennikarz Alex Jung zabłądzili w leśnej gęstwinie. Przejęty niespodziewaną wizytą tak niezwykłych gości Gajowy zapewnia, że służby leśne robią co mogą, wycinają las, ale inni wciąż go sadzą. Nagania swoich ludzi do roboty, choćby dla pucu. Pod ciosami siekier pada wielki dąb, ten co go jeszcze król sadził. Pod nim leży przygnieciony Dunlop, a reszta? Oczytany Bimber opowiada - reszta jest milczeniem. I śmiechem, przewrotnym i gorzkim.
Ekipa:
Autor: Stanisław Tym
Reżyseria: Stanisław Tym
Współpraca reżyserska: Elżbieta Turska
Zdjęcia: Andrzej Szulkowski
Operator kamery: Andrzej Szulkowski
Współpraca operatorska: Wiesław Kaźmierczak, Grzegorz Stankiewicz
Oświetlenie: Grzegorz Bieler, Leszek Plak, Krzysztof Wacholski
Scenografia: Zygmunt Prończyk
Kostiumy: Zygmunt Prończyk
Współpraca: Monika Jagodzińska, Dariusz Chorąży
Muzyka: Jerzy Derfel
Dźwięk: Wacław Pilkowski
Współpraca dźwiękowa: Zbigniew Sadowski, Bartosz Pilkowski
Komputerowa realizacja dźwięku: Andrzej Artymowicz
Montaż: Jan Sieczkowski
Charakteryzacja: Iwona Kamińska
Współpraca charakteryzatorska: Katarzyna Warchoł
Redakcja: Maria Bardini
Kierownictwo produkcji: Małgorzata Saks
Kierownictwo planu: Grzegorz Łozowski
Sekretariat planu: Beata Kwapisz
Współpraca produkcyjna: Małgorzata Jurczak, Ewa Płaza
Producent: Paweł Rakowski
Produkcja wykonawcza: Skorpion Art (dla Teatru Telewizji TVP S.A.)
Obsada aktorska: Janusz Gajos (Bimber), Paweł Burczyk (Dunlop), Bogusław Sochnacki (Macuga), Tomasz Sapryk (Zyzol), Jan Kobuszewski (Siekierowy), Jerzy Turek (Gajowy), Dorota Nowakowska (Ethalia), Władysław Kowalski (Alex), Gustaw Holoubek (Ekspert), Maciej Englert (Ekspert), Krzysztof Rudziński (Ekspert), Stanisław Tym (Kierowca)
Plik: 670 MB, czas 1:37:26, rodzaj: AVI, 1 ścieżka audio, jakość 33 %
Video: 653 MB, 938 Kbps, 25.0 fps, rozdz. 400*288 (4:3), DIV3 = DivX v3 ;- ) MPEG-4 (Low-Motion)
Audio: 16.72 MB, 24 Kbps, 24000 Hz, 1 kanał, 0x55 = MPEG Layer-3
pass: osuch
